در این نشست، مهندس بشیری از مسیر ورود خود به مرکز تحقیقات کاشی‌گر از سال ۱۳۹۶ سخن گفتند. ایشان با مرور خاطرات دوران دانشجویی، نحوه ورود به کاشی‌گر و پذیرش مسئولیت سرپرستی تیم، از نقش آموزش‌های دکتر بنیسی و حضور در پروژه‌های صنعتی در شکل‌گیری مسیر حرفه‌ای خود صحبت کردند. همچنین با تأکید بر اهمیت استفاده از فرصت‌های یادگیری، نظم و مسئولیت‌پذیری، جایگاه علمی و صنعتی مرکز تحقیقات کاشی‌گر و تأثیر تجربه‌های کسب‌شده در این مجموعه بر اعتماد و موفقیت شغلی خود را تشریح کردند.
خدمت دوستان و همکاران سلام عرض می‌کنم. واقعیت این است که امروز با حضور در این سالن کنفرانس، حال‌وهوای همان روزهایی برایم زنده شد که در کاشی‌گر دور هم جمع می‌شدیم و ارائه می‌دادیم. از این بابت واقعاً خوشحالم و دوست دارم بیشتر از خاطرات آن دوران برایتان بگویم.
افتخار من این بود که از اولین ورودی‌های دوره کارشناسی تخصصی فرآوری مواد معدنی بودم. از ترم هفتم و هشتم چند درس را با دکتر بنیسی گذراندیم و آن زمان حدود ده نفر بودیم. نقطه شروع این مسیر برای ما به سال ۱۳۹۵ برمی‌گردد.
شروع دوره کارشناسی ارشد از سال ۱۳۹۶ بود و بعد از گذراندن دو ترم، قرار بود وارد فضای صنعت شویم و اولین پیام دکتر بنیسی درباره ورود به مرکز تحقیقات کاشی‌گر برای ما ارسال شد. آن زمان برای اینکه بتوانیم وارد مرکز شویم، باید تلاش زیادی می‌کردیم. گروه ما حدود دوازده نفر بود و در سال‌های قبل معمولاً چهار نفر پذیرفته می‌شدند؛ اما آن سال برای اولین‌بار قرار بود شش نفر انتخاب شوند. از بین دوازده نفر، هشت نفر علاقه و اشتیاق زیادی به این مسیر داشتند. در عین رفاقت، رقابت نزدیکی هم بینمان وجود داشت و از اینکه قرار بود از یکدیگر جدا شویم، کمی دلگیر بودیم. بااین‌حال، خوشحال بودیم که آن سال شش نفر فرصت ورود به مرکز را پیدا می‌کردند.
حدود یک هفته قبل از شروع فعالیت، بعد از امتحانات، قرار بود به مرکز برویم و فرمی را برای درخواست همکاری تکمیل کنیم. یک روز برای صحبت با دکتر به مرکز رفتیم و حدود دو تا سه ساعت منتظر ماندیم، اما ایشان نیامدند. یادم هست سرویس‌ها ساعت ۱۵:۳۰ حرکت می‌کردند و چون فکر کردیم دیگر امکان دیدار با دکتر وجود ندارد، تصمیم گرفتیم به سمت دانشکده علوم دانشگاه باهنر برگردیم. جالب اینجا بود که دکتر فقط حدود ده دقیقه بعد از رفتن ما به مرکز رسیدند. ظاهراً از اینکه ما برای گرفتن پروژه آن‌قدر منتظر نمانده بودیم و مرکز را ترک کرده بودیم، ناراحت شده بودند.
ترم دوم تمام شده بود و فقط تعدادی از ما در خوابگاه مانده بودیم. فردای آن روز به دفتر دکتر رفتیم، اما ایشان ما را نپذیرفتند. در نهایت، یک نفر را به نمایندگی از جمع انتخاب کردیم تا با دکتر صحبت کند و توضیح دهد که سوءتفاهمی پیش آمده است. دکتر آن یک نفر را پذیرفتند و گفتند منتظر باشید تا به شما پیام بدهم که پذیرفته شده‌اید یا نه.
آن روز برای من واقعاً شبیه زمانی بود که منتظر اعلام نتایج کنکور یا یک آزمون سخت هستید. استرس زیادی داشتم. در مینی‌بوس به سمت خانه بودم که مهندس حسن قنبری با من تماس گرفت و پرسید آیا دکتر تو را هم انتخاب کرده یا نه. وقتی فهمیدم پذیرفته شده‌ام، یکی از خوشحالی‌هایی را تجربه کردم که هنوز هم از ذهنم پاک نشده است.
ماجرای جالب دیگری هم از همان روزها به یاد دارم. در زمان انتخاب رشته کارشناسی ارشد، من رتبه ۳۷ آورده بودم و دانشگاه تهران و تربیت مدرس را هم انتخاب کرده بودم، هرچند می‌دانستم احتمال قبولی‌ام در آن دانشگاه‌ها کم است. تعدادی از دوستانم رتبه‌های یک، شش و پانزده کشوری داشتند و همه با هم تصمیم گرفته بودیم دانشگاه تهران، تربیت مدرس و شهید باهنر را انتخاب کنیم. وقتی دکتر متوجه شدند من هم دانشگاه تهران را انتخاب کرده‌ام، با خنده می‌گفتند: «بشیری، می‌خواستی بری تهران‌ها! دارم برات!» در هفته‌های اول چندین بار از این بابت با من شوخی کردند. من هم توضیح می‌دادم که دوستانم با رتبه‌های بهتر هم همین انتخاب‌ها را انجام داده‌اند و من هم مثل آن‌ها تهران و تربیت مدرس را در فهرستم قرار داده بودم، اما دکتر همچنان به شوخی‌هایشان ادامه می‌دادند.
این ماجرا برای من یک درس اخلاقی داشت؛ گاهی چیزی که در ابتدا فکر می‌کنیم بهترین انتخاب ماست، لزوماً به صلاحمان نیست. من آن زمان رتبه ۳۷ داشتم و دانشگاه تهران را انتخاب کرده بودم، اما در نهایت مسیرم به کاشی‌گر رسید.
مسئولیت‌پذیری و رشد در مرکز تحقیقات کاشی‌گر
حدود یک سال از حضورمان در مرکز گذشته بود. در پایان دوره، بعضی از دوستان باید در شهریورماه خداحافظی می‌کردند و می‌رفتند و افراد جدیدی جایگزینشان می‌شدند. یادم هست در تاریخ ۳۰ تیر پیامی از دکتر دریافت کردم که در آن نوشته بودند مدت اقامت بعضی از دوستان به پایان می‌رسد، اما من می‌توانم در مرکز بمانم. این اتفاق برای من بسیار خوشحال‌کننده بود.
مدتی بعد، مهندس درویشی و مهندس حیدری که مسئولیت سرپرستی مرکز تحقیقات کاشی‌گر را بر عهده داشتند، برای ادامه فعالیت به مجموعه‌های دیگری رفتند. پس از آن، دکتر به من پیام دادند و گفتند مسئولیت تیم بر عهده من خواهد بود. معمولاً افرادی که پیش از من مسئولیت سرپرستی را بر عهده داشتند، سابقه و تجربه بیشتری داشتند و حتی دوره خدمت سربازی را هم پشت سر گذاشته بودند. بااینکه فعالیت ما به‌صورت تیمی انجام می‌شد، پذیرفتن این مسئولیت برای من تجربه جدید و مهمی بود. از سال ۱۳۹۸ مسئولیت گروه را به‌طور جدی بر عهده گرفتم و تلاش کردم وظایفی را که به من سپرده شده بود، به‌درستی انجام دهم.
در نهایت، اسفندماه سال ۱۴۰۰ باید از مرکز جدا می‌شدم. آن روزها واقعاً برایم سخت بود. وقتی می‌خواستم پیام خداحافظی بنویسم، اشک در چشمانم جمع شده بود و متن بلندی را با ناراحتی می‌نوشتم. بعد از حدود چهار سال حضور در کنار دکتر بنیسی و فعالیت در مجموعه‌ای که برایم بسیار ارزشمند شده بود، جدا شدن از آنجا آسان نبود. تمام تلاشم را کرده بودم که در انجام مسئولیت‌ها کوتاهی نکنم و دکتر هم تا جایی که می‌دانم از عملکردم رضایت داشتند.
ارزش زمان و فرصت حضور در کاشی‌گر
وقتی امروز به دوستانی که امسال یا در سال‌های گذشته به مرکز آمده‌اند نگاه می‌کنم، یاد خودمان می‌افتم. واقعاً عمر خیلی سریع می‌گذرد و زمانی که ما در جایگاه شما بودیم، حالا به خاطره تبدیل شده است.
یادم هست دکتر بنیسی یک‌بار از من پرسیدند متولد چه سالی هستم. گفتم ۱۳۷۳. ایشان گفتند یعنی ۱۹۹۴؛ همان زمانی که تو به دنیا آمدی، من تازه به سرچشمه آمده بودم. این صحبت برایم جالب بود، چون نشان می‌داد فاصله زمانی بین ورود افراد به این مسیر چقدر زود می‌گذرد.
من از پنجم شهریور سال ۱۳۹۶ وارد سرچشمه شدم و روز اول حضورم در آنجا هنوز برایم مثل دیروز است. در این مدت، دوره‌های مختلفی را دیده‌ام و بسیاری از افرادی را که در این سال‌ها به مجموعه آمده‌اند، از نزدیک می‌شناسم. وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم چقدر سریع گذشت.
به نظرم مهم‌ترین موضوع این است که در مدتی که در کاشی‌گر حضور دارید، دستاوردی برای خودتان به دست بیاورید. بخش زیادی از این دستاوردها در نهایت به خود شما برمی‌گردد. تجربه‌ای که در این مرکز کسب می‌کنید، در هر محیط کاری دیگری به همین شکل به دست نمی‌آید. شما در سال دوم کارشناسی ارشد، از نظر آشنایی با مسائل صنعتی و تجربه‌های عملی، مهارت‌هایی به دست می‌آورید که شاید در بسیاری از محیط‌های دیگر فرصت کسب آن‌ها را نداشته باشید.
ممکن است بعضی از شما درباره ساعت کاری، بیمه یا برخی شرایط دیگر گلایه‌هایی داشته باشید؛ اما می‌خواهم یک نکته را بگویم. من از سال ۱۳۸۷ از خانه دور بودم و بیشتر دوران تحصیلم را در خوابگاه گذراندم، اما نظم و اصول زندگی را به معنای واقعی در زمانی که وارد کاشی‌گر شدم یاد گرفتم. به نظرم کمتر مجموعه‌ای را می‌توان پیدا کرد که از همان هفته اول، آموزش‌ها و برنامه مشخصی برای نیروهای جدید داشته باشد و همه‌چیز تا این اندازه هدفمند پیش برود.
کتابچه‌های آموزشی مرکز هم یکی از سرمایه‌های ارزشمند آن است. بارها در سرچشمه قرار بوده آزمونی برگزار شود و وقتی درباره منبع سؤال کرده‌اند، به نظرم هیچ منبعی بهتر از همین کتابچه‌های تهیه‌شده در کاشی‌گر وجود نداشته است. شما در این مرکز یک برنامه آموزشی منظم دارید و بعد از حدود یک ماه آموزش، می‌توانید وارد کارخانه شوید و درباره مسائل و شرایط آن نظر بدهید.
دکتر بنیسی همیشه می‌گفتند خون تازه در رگ‌های مرکز، همین دانشجویانی هستند که می‌آیند و بعد از مدتی می‌روند. واقعیت هم همین است؛ افراد جدید می‌آیند، تجربه کسب می‌کنند و پس از یک یا دو سال به دلیل شروع کار یا خدمت سربازی از مرکز جدا می‌شوند. بنابراین، باید از همین مدت محدود حداکثر استفاده را ببرید. شاید الان بعضی از سخت‌گیری‌ها یا ساعت کاری را دشوار بدانید، اما مطمئن باشید وقتی از اینجا بروید و به گذشته نگاه کنید، احتمالاً دیگر این مسائل برایتان به آن اندازه مهم نخواهد بود.
اعتبار دانشجوی کاشی‌گر در محیط صنعت
یکی از تجربه‌های جالب من این بود که در سفر به سونگون یا حضور در یک کنفرانس در تهران، افرادی را می‌دیدم که بدون اینکه قبلاً با من آشنایی داشته باشند، از روی چهره یا عکس‌هایشان متوجه می‌شدند دانشجوی دکتر بنیسی هستم. یک‌بار فردی من را شناخت و پرسید شما دانشجوی دکتر بنیسی هستید؟ وقتی تأیید کردم، گفت عکس‌های شما را دیده است.
در بازدیدی که از سونگون داشتیم، دیدم کتاب‌های دکتر بنیسی روی میز افراد قرار دارد و وقتی متوجه شدند از دانشجویان ایشان هستیم، با احترام و توجه بیشتری با ما برخورد کردند. این تجربه‌ها برای من نشان داد که نام کاشی‌گر و دکتر بنیسی در صنعت فرآوری شناخته‌شده است و حضور در این مجموعه، اعتباری به همراه دارد که شاید در زمان دانشجویی به‌خوبی متوجه ارزش آن نباشیم.
من شخصاً بعد از لطف خدا، بخش زیادی از مسیر شغلی و زندگی حرفه‌ای خودم را مدیون دکتر بنیسی هستم. ایشان را از صمیم قلب دوست دارم و معتقدم برای همه ما حق پدری و استادی دارند. بسیاری از فرصت‌هایی که در زندگی به دست آورده‌ایم، از حضور در مرکز و آموزش‌هایی بوده که از ایشان دریافت کرده‌ایم. اگر امروز در جایی نامی از ما مطرح شده، حقوقی دریافت کرده‌ایم یا توانسته‌ایم چیزی برای خودمان تهیه کنیم، بخشی از آن نتیجه فرصت‌ها و تجربه‌هایی بوده که دکتر و مجموعه کاشی‌گر در اختیارمان قرار داده‌اند.
ارجاع به دکتر بنیسی در جامعه علمی فرآوری
خاطره دیگری هم دارم که برای خودم بسیار جالب بود. در دوران کارشناسی، مقاله‌ای درباره آسیاهای نیمه‌خودشکن مطالعه می‌کردم. آن زمان نه هوش مصنوعی در دسترس بود و نه ابزارهای ترجمه‌ای که امروز به‌راحتی بتوانیم از آن‌ها استفاده کنیم. برای اینکه بهتر متوجه مطالب مقاله شوم، به نویسنده آن، فردی به نام الکس، پیام دادم. به زبان انگلیسی توضیح دادم که ایرانی هستم، مقاله‌اش را مطالعه کرده‌ام و آن را بسیار مفید می‌دانم و پرسیدم آیا نسخه فارسی آن را در اختیار دارد تا بتوانم از آن استفاده کنم.
الکس در پاسخ گفت که کانادایی است و فارسی بلد نیست، اما پروفسور صمد بنیسی در ایران حضور دارند و شاید بتوانند به من کمک کنند. نکته جالب این بود که این ایمیل هم برای من ارسال شده بود و هم دکتر بنیسی در جریان آن قرار گرفته بودند.
من حتی در آن زمان برای رفتن به جلسه اول کلاس هم کمی خجالت می‌کشیدم و تمایلی نداشتم در کلاس حاضر شوم. بعداً دکتر در یکی از خاطراتشان به این موضوع اشاره کردند، اما لطف کردند اسمی از من نبردند.
این اتفاق برای من بسیار معنادار بود. واقعیت این است که هر جای دنیا در زمینه فرآوری مواد معدنی به دنبال راهنمایی و کمک باشید، در نهایت ممکن است شما را به دکتر بنیسی ارجاع دهند. این موضوع نشان‌دهنده جایگاه علمی و اعتباری است که ایشان در این حوزه دارند.
تأثیر تجربه کاشی‌گر در مسیر شغلی
بعد از جدا شدن از کاشی‌گر و ورود به واحد متالورژی، متوجه شدم اعتمادی که در محیط کار به من وجود داشت، تا حد زیادی به تجربه‌ها و آموزش‌هایی برمی‌گشت که در مرکز و در کنار دکتر بنیسی کسب کرده بودم. حتی بعد از گذشت مدت زیادی، هنوز بعضی از همکاران شماره من را در تلفن همراه خود با عنوان «بشیری کاشی‌گر» ذخیره دارند.
این موضوع برای من ارزشمند است، چون نشان می‌دهد تجربه حضور در کاشی‌گر فقط به چند سال فعالیت در یک مرکز تحقیقاتی محدود نمی‌شود؛ بلکه به بخشی از هویت حرفه‌ای ما تبدیل می‌شود و می‌تواند در محیط‌های کاری بعدی نیز همراه ما باشد.
دانشجویان چه مهارت‌ها و تجربه‌هایی را باید برای ورود به بازار کار به دست بیاورند؟
یک‌بار فردی با من تماس گرفت و گفت برای یک مجموعه به دو نیروی فرآوری نیاز دارند و ترجیحشان این است که از دانشجویان دکتر بنیسی باشند. من گفتم کسی را نمی‌شناسم که فارغ‌التحصیل شده باشد و همچنان بیکار باشد؛ چون بیشتر دوستانی که می‌شناختم مشغول به کار بودند.
برای مثال، از ورودی خودمان که حدود هفت تا هشت نفر بودیم، دو نفر در مجموعه درآلو مشغول شدند؛ یکی از آن‌ها مسئولیت مدیریت فرآوری را بر عهده داشت و دیگری در بخش گوهرروش فعالیت می‌کرد. یکی دیگر از دوستان هم در معدن زنجان مشغول به کار بود. در این سال‌ها، من کمتر با فارغ‌التحصیلان مجموعه دکتر بنیسی مواجه شده‌ام که پس از پایان تحصیل همچنان بیکار مانده باشند.
به نظرم این موضوع نشان می‌دهد تجربه عملی، آموزش‌های تخصصی و اعتباری که دانشجویان در دوران حضور در کاشی‌گر کسب می‌کنند، می‌تواند در پیدا کردن فرصت‌های شغلی آینده نقش بسیار مهمی داشته باشد. بنابراین، توصیه من این است که در این مدت کوتاه، تا جایی که می‌توانید یاد بگیرید، تجربه کسب کنید، ارتباطات حرفه‌ای خود را گسترش دهید و از فرصت‌هایی که در اختیار دارید، نهایت استفاده را ببرید.
